Na bielawskim cmentarzu – warta honorowa w 130. rocznicę urodzin komandora Frankowskiego

Na bielawskim cmentarzu – warta honorowa w 130. rocznicę urodzin komandora Frankowskiego

W poniedziałek, 3 kwietnia, w 130. rocznicę urodzin komandora Stefana Frankowskiego, członkowie GRH 58 pułku piechoty wystawili wartę honorową na bielawskim cmentarzu parafialnym – w miejscu, gdzie w roku 1940 komandor został pochowany.

Komandor Stefan Frankowski (pośmiertnie awansowany na stopień kontradmirała) zmarł w Bielawie na Dolnym Śląsku 25 września 1940, roku niespełna rok po kapitulacji Helu. Urodził się 3 kwietnia (nieliczne źródła podają datę 27 marca) 1887 roku w Hołowlach na Wołyniu. Był synem Jana Frankowskiego i Marii Szczepkowskiej. Ukończył szkołę realną w Kijowie, a od roku 1905 studiował w Wojskowej Akademii Morskiej w Petersburgu. Od roku 1908 (po ukończeniu szkoły) do roku 1918 służył w rosyjskiej marynarce wojennej. Do roku 1912 jako nawigator, później awansowany na stopień porucznika marynarki (niektóre źródła podają – kapitana). W trakcie I wojny światowej był oficerem nawigacyjnym w 2 Brygadzie Pancerników Floty Morza Bałtyckiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zgłosił się w styczniu 1919 roku do Wojska Polskiego. Był najpierw referentem w sekcji marynarki Ministerstwa Spraw Wojskowych. Szybko objął tu jednak funkcję naczelnika Wydziału Operacyjnego.

Na przełomie lat 1919 i 1920 pracował jako oficer do zleceń oraz attache wojskowy i morski w Sztokholmie. Od października roku 1923 do września 1925 był słuchaczem francuskiej École de Guerre Navale w Paryżu, którą ukończył z tytułem oficera sztabu generalnego. Po powrocie do kraju dowodził dywizjonem torpedowców w Gdyni. Później, od 1926 roku do 1929 roku, był komendantem Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Toruniu (przemianowanej następnie na Szkołę Podchorążych Marynarki Wojennej).

W styczniu 1929 roku został awansowany na stopień komandora dyplomowanego. Był też szefem sztabu Kierownictwa Marynarki Wojennej (do roku 1932), a w latach 1933 – 1939 dowódcą Obrony Wybrzeża Morskiego. Od roku 1939 roku komandor Frankowski dowodził Morską Obroną Wybrzeża w Gdyni (Lądową Obroną Wybrzeża dowodził legendarny pułkownik Stanisław Dąbek). I to jako dowódcy MOW przyszło mu się zmierzyć z najazdem hitlerowskich Niemiec. Na początku września komandor Frankowski przeniósł się na Półwysep Helski. Jak podaje Mariusz Borowiak: „Unrug i Frankowski każdego dnia objeżdżali półwysep”. Dowódcy sprawdzali umocnienia, wizytowali oddziały. Mobilizowali do skutecznej obrony przed niemieckim atakiem. Obrona Helu trwała długo. Jednak po kapitulacji Warszawy i Modlina dalszą walkę uznano za bezcelową (dłużej od załogi Helu walczyła tylko Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie”). 1 października 1939 roku o godz. 17.00, w sopockim „Grand Hotelu”, rozpoczęto ustalanie warunków kapitulacji. 2 października Niemcy wkroczyli na Hel. Polscy obrońcy trafili do niewoli.

Komandor Stefan Frankowski i kontradmirał Józef Unrug trafili do karnego oflagu VIII B w Srebrnej Górze (Silberberg). We wrześniu 1940 roku komandor Frankowski zaczął uskarżać się na dokuczliwe bóle brzucha. Po kilku interwencjach u Niemców komandor odwieziony został do szpitala w Bielawie. Tutaj 25 września 1940 roku, po ciężkiej operacji, zmarł. Komandor dyplomowany Stefan Frankowski zmarł w Bielawie i został pochowany na tutejszym cmentarzu (w 1949 roku przeprowadzono ekshumację a ciało oficera przeniesiono na cmentarz wojskowy do Wrocławia). Dzisiaj bielawską nekropolię ozdabia efektowny pomnik przypominający komandora i innych pochowanych w Bielawie polskich żołnierzy z pamiętnego września 1939 roku.

Foto: ddz24.eu

 

 

 

 

Zostaw Komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*